ระบาดวิทยา

จากรายงานของ Galimand และ Dodin พบว่ามีการกระจายของโรคในประเทศ ที่อยู่ระหว่างเส้นรุ้งขนานที่ 20 องศาเหนือ และใต้ของเส้นศูนย์สูตร เช่น ในแถบเอเชียอาคเนย์ ได้แก่ ประเทศพม่า ลาว เวียดนาม ไทย เมเลเซีย อินโดนีเซีย สิงคโปร์ และฮ่องกง ในแถบ เอเชัยไมเนอร์ ได้แก่ ประเทศศรีลังกา อินเดีย ตุรกี และอิหร่าน นอกจากนี้ยังพบได้ในประเทศ ออสเตรเลียตอนเหนือ หมู่เกาะนิวกินี และเกาะกวม เป็นต้น เชื้อนี้นอกจากทำให้เกิดโรคในคนแล้ว ในธรรมชาติยังพบว่าทำให้เกิดโรคในสัตว์ได้ เช่น วัว ควาย แพะ สุกร สนุข แมว ลิง กระต่าย และหนู เป็นตัน การศึกษาระบาดวิทยาของโรคเมลิออยโดสิส ในย่านเฉพาะถิ่นของโรค สามารถแยกเชื้อ จากน้ำและดินในท้องที่ต่าง ๆ ได้เช่น พบตามแอ่งน้ำในเหมืองแร่ ในบ่อน้ำนิ่ง ๆ ในดินตามท้องนา และในสวนยางพารา เป็นต้น พบว่าเชื้ออยู่ในน้ำโคลนได้นานเป็นเวลาหลายเดือนเคยมีผู้ตั้งสมมุติฐาน การระบาดของโรคนี้ในคน และสัตว์ว่าเกิดจากมีเชื้อปนเปื้อน มาในอาหารแต่ภายหลังพิสูจน์ได้ว่า หนู (rats) ในย่านเฉพาะถิ่นของโรค มีการติดเชื้อได้ยาก ได้มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าสัตว์แทะและคน อาจติดเชื้อจากสิ่งแวดล้อม จากการศึกษาถึงสภาวะแวดล้อมเพื่อสนับสนุนข้อสงสัยดังกล่าว โดยการสำรวจหาเชื้อและการตรวจระดับแอนติบอดีย์ต่อเชื้อนี้ พบเชื้อได้ในดิน และน้ำทั่วไป และมีความสัมพันธ์กับการตรวจพบแอนติบอดีย์ในคน จากโครงการวิจัยทางการแพทย์ ได้ศึกษาระบาดวิทยาของโรคเมลิออยโดสิสในประเทศไทย แยกได้เชื้อ B. pseudomallei จากตัวอย่างน้ำ และดินตามภาคต่างๆ และพบเชื้อได้มากในทุกจังหวัดในภาคใต้ พบบางจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น บุรีรัมย์ อุบลราชธานี นครพนม ขอนแก่น และเลย เป็นต้น ภาคกลางพบน้อย พบที่ปราจีนบุรี สุพรรณบุรี สระบุรี และนครนายก ส่วนภาคเหนือพบที่อำเภอแม่สะเรียง